خر من از كره گي دم نداشت !!

مردي خري ديد به گل در نشسته و صاحب خر از بيرون كشيدن آن درمانده. مساعدت را    

( براي كمك كردن ) دست در دُم خر زده، قُوَت كرد( زور زد). دُم از جاي كنده آمد. فغان از صاحب خر برخاست كه « تاوان بده»!.

مرد به قصد فرار به كوچه‌اي دويد، بن بست يافت. خود را به خانه‌اي درافگند. زني آنجا كنار حوض خانه چيزي مي‌شست و بار حمل داشت (حامله بود). از آن هياهو و آواز در بترسيد، بار بگذاشت (سِقط كرد). خانه خدا (صاحبِ خانه) نيز با صاحب خر هم آواز شد.
مردِ گريزان بر بام خانه دويد. راهي نيافت، از بام به كوچه‌اي فروجست كه در آن طبيبي خانه داشت. مگر جواني پدر بيمارش را به انتظار نوبت در سايۀ ديوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پير بيمار فرود آمد، چنان كه بيمار در جاي بمُرد. «پدر مُرده» نيز به خانه خداي و صاحب خر پيوست!.
مَرد، همچنان گريزان، در سر پيچ كوچه با يهودي رهگذر سينه به سينه شد و بر زمينش افگند. پاره چوبي در چشم يهودي رفت و كورش كرد. او نيز نالان و خونريزان به جمع متعاقبان پيوست!.
به خانۀ قاضي افگند كه «دخيلم» (پناهم ده)؛ مگر قاضي در آن ساعت با زن شاكيه خلوت كرده بود. چون رازش فاش ديد، چارۀ رسوايي را در جانبداري از او يافت: و چون از حال و حكايت او آگاه شد، مدعيان را به درون خواند.
نخست از يهودي پرسيد. گفت: اين مسلمان يك چشم مرا نابينا كرده است. قصاص طلب ميكنم. قاضي گفت : دَيتِ مسلمان بر يهودي نيمه بيش نيست. بايد آن چشم ديگرت را نيز نابينا كند تا بتوان از او يك چشم بركند! و چون يهودي سود خود را در انصراف از شكايت ديد، به پنجاه دينار جريمه محكومش كرد!.
جوانِ پدر مرده را پيش خواند. گفت: اين مرد از بام بلند بر پدر بيمار من افتاد، هلاكش كرده است. به طلب قصاص او آمده‌ام. قاضي گفت: پدرت بيمار بوده است، و ارزش حيات بيمار نيمي از ارزش شخص سالم است. حكم عادلانه اين است كه پدر او را زير
همان ديوار بنشانيم و تو بر او فرودآيي، چنان كه يك نيمهء جانش را بستاني!. و جوانك را نيز كه صلاح در گذشت ديده بود، به تأديۀ سي دينار جريمۀ شكايت بي‌مورد محكوم كرد!.
چون نوبت به شوي آن زن رسيد كه از وحشت بار افكنده بود، گفت : قصاص شرعاً هنگامي جايز است كه راهِ جبران مافات بسته باشد.
حالي مي‌توان آن زن را به حلال در فراش (عقد ازدواج) اين مرد كرد تا كودكِ از دست رفته را جبران كند. طلاق را آماده باش!. مردك فغان برآورد و با قاضي جدال مي‌كرد، كه ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دويد.

قاضي آواز داد :هي! بايست كه اكنون نوبت توست!. صاحب خر همچنان كه مي‌دوید فرياد كرد: مرا شكايتي نيست. می روم مرداني بیاورم كه شهادت دهند خر، من از کره‌گي دُم نداشت.

پیر یغما (یغمای نیشابوری)

امرزه روز، شاید کمتر کسی باشد که، اهل شعر و شاعری باشد ولی با نام یغما نیشابوری آشنا نباشد.
مردی که از تبار زحمتکشان بود و دارای طبعی بلند. هرگز در برابر اغنیای زمان سر خم نکرد و به غیر از  نانی که از عرق جبین خود در آورده بود نانی نخورد. بله! او هرگز مدیحه سرایی حکام را نکرد!
شغل او خشت مالی، در یکی از کوره پز خانه های نیشابور بود.

صورتی آفتاب سوخته، موئی ژولیده، پوستی پُرجین از رنج زمانه داشت. ساعد ورزیده، و  انگشتان پینه بسته اش حکایت از همآنا ساختن هزاران خشت در یکروز بود. در اتاق محقرش زیراندازی از جنس ژیلو و سکانی و سماوری نفتی، سادگی و بی پیرایگی صاحب آن را حکایت میکرد. زیر سیگاری کوچکی که از گل رس ساخته شده بود و پاکت زرد رنگ سیگار ویژه اشنو و کبریت بی خطر تبریزش خبر از تنها سرگرمی او میداد.

نگاهی نافذ و گیرا داشت و لبخندی پرمعنی، کمتر صحبت میکرد و بیشتر در فکر بود. در محافل آغشته به ریا حاضر نمیشد، و چون با دوستان می نشست اگر لازم می دید با دو دانگ صدایی که داشت حرف دل را با آواز حزینش می خواند، و گه گاه که به عکس مولا علی که در طاقچه کوچک اتاقش بود نگاه میکرد، اشک گرداگرد چشمان سیاهش حلقه میزد. شاید فکر میکرد اگر روزی گلایه های علی را از دل چاه بیرون بکشند، قطعأ آواز او را هم ازین خشت ها بیرون خواهند کشید.

وقتی برنامه ریزان جشن ٢۵٠٠ ساله شاهنشاهی ایران بدیدنش رفتند او در حال خشت مالی بود. باور نمی کرد که صاحب آن همه اشعار پرمغز، اینچنین با خشت و گل دمساز باشد.

بعد از چاق سلامتی مختصری، از سوی یغما به اتاق مرتبش دعوت شدند، پتوئی را دولا کرد و برای آنها انداخت و متکا ها را برای راحتی به پشتشان گذاشت. پسر کوچکش که در اتاق بود چند چایی رنگ و رو رفته ریخت و با قندانی که بیشتر از یک مشت قند در ان جا نمیشد، جلوی آنها گذاشت. زمان به کندی میگذشت و مهمانها نمیدانستند از کجا شروع کنند.
عاقبت یکی از آنها، با صدایی آرام گفت:
همانگونه که میدانی جشنهای دوهزارو پانصدمین سال شاهنشاهی ایران در پیش است و به جهت این روز با شکوه همه هنرمندان هرچه در توان داشته اند در طبق اخلاص تقدیم نموده اند و متقابلا از توجهات مخصوص شاهنشاه برخوردار شده اند. لازم دیدیم که شما هم از این توجهات ملوکانه بی نصیب نمانید و با سرودن غزلی یا قصیده ای خود و خانواده تان را تا آخر عمر بیمه نمایید، خصوصأ که شما از طبقهء محرومان جامعه هستید.

یغما، نگاهی پر معنی به آقایان کرد و در حال که یک محکمی به سیگار ویژه خود میزد گفت: لطف کردید که به خانه ام آمدید اما درمورد آنچه خواسته اید در اولین فرصت خدمت شما خواهم فرستاد. او به وعده اش عمل کرد. اما آنچه او سروده بود هرگز هرگز در هیچ محفل و جشن و شب شعر و تالاری خوانده نشد. فقط سالها بعد در یکی از مجلات کم تیراژ با اعمال سانسور صفحه ای را به او اختصاص دادند و بس.

امروز برماست که یادی از آن مرد بزرگ بنمائیم و برای شادی روحش دعا کنیم و برای بزرگداشتنش شعری را که در این رابطه سروده بخوانیم و از آن درس آزادگی بیاموزیم.

 مطرب آهنگی بزن دمساز با افغان من
                             تا رسد بر زهره فریاد شرر افشــــــــــــــان من
هر که جان خواهد، از این محفل برون گردد که باز
                             شعله بر ایجاد هســــــــــــتی می زند نیران من
همتی ای مرگ تا از دل خروشی برکشم
                             کاین فضا تنگ است بهر عرصــــه جولان من
آنقدر داغم که اگر خنجر نهی برگردم
                             جای خون آتش برون آید از شــــــــــــریان من
کافرم خواندند روز بحث کوته فکرها
                             فرق دارد مذهب این قوم با ایمـــــــــــــــان من
من رسالت دارم، اندر شعر جای شبهه نیست
                             شعر من  وحی مــــــــــن و دیوان من قرآن من
بس سخن در سینه دارم گرسرم بُری، چو نای
                             بعد مردن ناله خیزد از ســــــــــــر بی جان من
آه را نازم که چون از سینه بیرون می شود
                             من زند آتش به دنیای سرو ســـــــــــــتامان من
دوستان را صحبت نان من است اندر میان
                             تنگ چشم است آنکه میگوید ســخن از نان من
من برای نان به بیدونان نمی آرم نیاز
                             این من و این پینه های دســـــت من برهان من
بی تکلف خانه بر فرقش فرو می آورم
                             گر گذارد نعمت دنیا قدم بر خـــــــــــــــوان من
خانه ای دارم ز مشتی گل که خورشید فلک
                             سرفرود آرد به کاخ بی درو دربـــــــــــــان من
خانهء من خانهء عشق و صفا و راستی است
                             نان عبرت می خورد از خوان من مهــــمان من
گرچراغم نیست شب از ماه و روز از آفتاب
                             روز و شب جشن و چراغانی است درایوان من
گر بمیرم در زیان من بیان شکوه نیست
                             نا نبدد خــــــــــــــــط شکوه نقش بر دیوان من
پیرهن را در بدن هر لحظه آتش می زنم
                             گربریزد گرد و خـــــــــــــاک فقر از دامان من
خسته شد بازوی سنگ اندازها و بر زمین
                             سرنگون برگی نشد از شــــــــــاخهء ایمان من
جان خود را می کشم از قالب پیکر برون
                             سستی ارورزد  مــــــــــــیان پیکر من جان من
قرعه دانش به نام خشت مالی می زند
                             آفرین بر خاک شــــــــــــــاعر پرور ایران من
در خراسان آنقدر گوهر بپاشم از ادب
                             تا بزند این طرفه در شـیراز از اســــــــتان من
گرچه برخواب اعتباری نیست می دیدم به خواب
                             ساکنان عرش اندر خانــــــــــــــــهء ویران من
بال اندر بال بنشستند و ساغر می کشند
                             پای کوبان شــــــــــعر می خوانند اندر شأن من
گر ملک بر شعر من رقصید جای ناز نیست
                             ملهم عرش است اشعار ملک رقـــــــــصان من
آنچنانم شعر از اعماق اعضا سر کشید
                             کز دهان بیرون شد و واقف نـــــــشد دندان من
روزی اندر دشت، باد از دست من دفتر ربود
                             گوش کن این قـــــــصه پر شور از عنوان من:
رو به سوی چرخ برد و من به خود می گفتم این:
                             باد سوی آسمان ها می برد عرفــــــــــــــان من
عیش و شادی از برای دیگران؛ من شاعرم
                             رنج بی پایـــــــــــــان چرخ واژگون از آن من
پشت می مالم گه خارش به دیوار ضخیم
                             تا نخاراند  ز منت پشتم انگــــــــــــــــشتان من
می نویسم شعر با انگشت اندر خشت خام
                             گر بهای خامه و دفتر نــــــــــــــــشد امکان من
مرده من بی کفن از فقر باید شد به خاک
                             با خدای خویش این است آخرین پیمـــــــان من
نا جوانمردم گر از کوی فقیران پا کشم
                             گر بچرخند اختران چرخ از فرمــــــــــــان من
عمر من پنجاه و دو سال است و مغرورم هنوز
                             تا کجا پایان پذیرد شور بی پایــــــــــــــــان من
کامم از مشروب و شادی خشک و یاران این عجب
                             شعرتر میریزد از کلک گهر غلـــــــــــــتان من
جایم اندر سینه اهل هنر خواهد بود
                             من اگر گشتم فنا اشــــــــــــــــــعار جاویدان من
گریه اوج اختر گردون زنم کاخ جلال
                             خــــــــــــاک زیر پــای بارانم من ای یاران من
باد! بر طبع چو اقیانوس « یغما » می زنی
                             با خبر بنشین که بــــــــــنیان می کند طغیان من

 مقبره پیر یغما (نیشابور)  بهار1389

نامه...شاهکاری از محسن نامجو

نامه

 

 

 

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه 
انی رایت دهرا من هجرک القیامه

دارم من از فراقش در دیده صد علامت
لیست دموع عینی هذا لنا العلامه

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی
 
هر چند کآزمودم از وی نبود سودم

من جرب المجرب حلت به الندامه

گفتم ملامت آید گر گرد دوست گردم
و الله ما راینا حبا بلا ملامه

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا
پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا
فی بعدها عذاب فی قربها السلامه
فی بعدها عذاب فی قربها السلامه


حافظ چو طالب آمد جامی به جان شیرین
حتی یذوق منه کاسا من الکرامه

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

گر اوفتد به دستم آن میوه رسیده
بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده

روزی کرشمه ای کن ای یار برگزیده
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده

شمشاد خوش خرامش در ناز پروریده
چون قطره های شبنم بر برگ گل چکیده

وان رفتن خوشش بین وان گام آرمیده
صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده

دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده...

سخنانی از جورج برنارد شاو

١) یک مرد تا زمانی که صحبت‌هایش را انکار نکنید حرفی نمی‌زند!

٢) روش جوک گفتن من این است که واقعیت را بگویم. واقعیت خنده‌دارترین لطیفه دنیا است.

٣) وقتی که انسان بخواهد ببری را بکشد، اسمش را ورزش می‌گذارد اما اگر ببر بخواهد او را بکشد اسمش درنده خویی است.

٤) عده کمی از مردم بیش از یک یا دو بار در سال فکر می‌کنند. من با یکي دو بار فکر کردن در هفته برای خودم شهرتی دست و پا کردم.

٥) مرد خردمند سعی می‌کند خودش را با دنیا سازگار کند و مرد نابخرد اصرار دارد که دنیا را با خودش سازگار کند. بنابراین کلیه پیشرفت‌ها بستگی به تلاش‌هاي مرد نابخرد دارد.

٦) ما از تجربه کردن می‌آموزیم که انسان هیچگاه از تجربه کردن چیزی نمی‌آموزد.

٧) اگر وقت کافی باشد هر چیزی برای هر کسی دیر یا زود اتفاق می‌افتد.

٨) اگر در موزه ملی آتش‌سوزی شود، کدام نقاشی را نجات خواهم داد؟ البته آن را که به در خروجي نزدیک‌تر است.

٩) تنها کسی که با من درست رفتار می‌کند خیاطم است که هر بار که مرا می‌بیند، اندازه‌های جدیدم را می‌گیرد؛ بقیه به همان اندازه قبلی چسبیده‌اند و توقع دارند من خودم را با آنها جور کنم.

١٠) در زندگی دو تراژدی وجود دارد: این که به آنچه قلبت می‌خواهد نرسی و این که برسی!

١١) انسان‌های خوش‌بین و بدبین هر دو برای جامعه مفید هستند، خوش‌بین هواپیما را اختراع می‌کند و بدبین چتر نجات!

١٢) وقتی چیزی خنده‌دار است با دقت در آن حقیقتی پنهان را جست و جو کنید!

سخنان کوروش بزرگ

Cyrus The Great quotes

 

 

 

 

 

 

همواره نگهبان کیش یزدان باش، اما هیچ قومی را وادار مکن که از کیش تو پیروی کند و پیوسته به خاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیش که میل دارد پیروی کند.

***

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت ومومیایی به خاک سپارند

تـا تـکــه تـکــه ی بـدنـم قـسـمـتـی از خـاک ایـران شــود

***

منم کورش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانمند، شاه بابـِل، شاه سومر و اَکـَد...، شاه چهار گوشه ی جهان

***

آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم، همه ی مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند. در بارگاه پادشاهان بابـِل بر تخت شهریاری نشستم. مردوک خدای بزرگ دل های پاک مردم بابل را متوجه من کرد … زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم 

***

ارتش بزرگ من به صلح و آرامی وارد بابل شد نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید. وضع داخلی بابل و جایگاه های مقدسش قلب مرا تکان داد 

***

من برای صلح کوشیدم

***

من برده داری را بر انداختم، به بدبختی آنان پایان بخشیدم. 

***

فرمان دادم که همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند 

***

فرمان دادم که هیچکس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند. 

***

... خدای بزرگ از کردار من خشنود شد … او برکت و مهربانی اش را ارزانی داشت. 

***

من همه ی شهرهایی را که ویران شده بود از نو ساختم. 

***

فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی که بسته شده بودند را بگشایند 

***

همه ی خدایان این نیایشگاه ها را به جاهای خود بازگرداندم. 

*** 

همه ی مردمانی که پراکنده و آواره شده بودند را به جایگاه های خود برگرداندم 

*** 

و خانه های ویران آنان را آباد کردم. 

*** 

همه ی مردم را به همبستگی فرا خواندم. 

*** 

همچنین پیکره ی خدایان سومر و اَکـَد را که نَبونید بدون واهمه از خدای بزرگ به بابل آورده بود، به خشنودی مَردوک خدای بزرگ و به شادی و خرمی به نیایشگاه های خودشان بازگرداندم بشود که دل ها شاد گردد.

*** 

من برای همه ی مردم جامعه ای آرام فراهم ساختم و صلح و آرامش را به تمامی مردم اعطا کردم. 

هر حکومتی که شادمانی را از مردمان
بگیرد شکست خواهد خورد و برانداخته خواهد شد

**********

دروغ گویان
تنها بر گورستان مردگان و خاکسترزار خاموشان
حکومت خواهند کرد


**********

او که شادمانی مردم را نمی خواهد از ما نیست
او برده ی بی مزد اهریمن است

**********

شهریاری که نداند شب مردمانش
چگونه به صبح می رسد
گورکن گمنامی است
که دل به دفن دانایی بسته است.

**********

**********

از پارس برآمدم .از پارسوماش . این گفته
من است ، ( کورش ) پسر ماندانا و کمبوجیه .

********** من کوروش هخامنش فرمان دادم که بر مردمان
اندوه نرود .زیرا اندوه مردمان اندوه من
است و شادمانی مردمان ، شادمانی من .

********** بگذارید هرکس به آیین خویش باشد . زنان
را گرامی بدارید . فرودستان را
دریابید . و هرکس به زبان تبار خویش سخن گوید .

********** گسستن زنجیرها آرزوی من است . ما شب
را و بیداد را خواهیم زدود، زندگی را ستایش خواهیم کرد.

********** تا هست سرزمین من آسمانی باد ! که در او
رودهای بسیاری جاری است . ما دامنه ها و
دشت هایی داریم دریا وار . رازآمیز ،
سرسبز و برکت خیز ؛

**********  باشد که تا هست از خان و مان مردمم بوی
خوش و ترانه برخیزد . مردمان ما شایسته
آرامش وآزادی اند ، مردمان ما شایسته
شادمانی و ترانه اند ، مردمان ما شایسته
دادگری و مهرورزیند .

**********

باران باش و ببار و نپرس کاسه های خالی از آن کیست . 

( کوروش بزرگ )

 

7 ابان سالروز جهانی کوروش بزرگ خجسته باد

جوکستان

غضنفرمیره دكترمیگه آقای دكترمن فراموشی گرفته‌ام.
دكتر میگه: چندوقته این بیماری رو دارین؟
غضنفرمیگه: كدوم بیماری؟ 

.

.

يه پسره به دوستش ميگه: بيا بريم دريا.
دوستش ميگه: نه اگه غرقشم مامانم منو ميكشه! 

.

.

آمریكاییه میخواسته غضنفر ضایع كنه می‌برتش تو آمریكا و بهش میگه: زمین را بكن. غضنفر بعد از100متر كندن به یک سیم میرسه، آمریكاییه بهش میگه: ببین ما از100سال پیش تلفن داشتیم!
غضنفر هم یارو رو می‌برتش تو شهرشون و بهش میگه: بكن، آمریكاییه بعد از100متر كندن به چیزی نمیرسه، غضنفر بهش میگه ببین ما از100سال پیش موبایل داشتیم! 

.

.

به غضنفر ميگن: دوست داری بابات بميره ارثش به تو برسه؟
ميگه: نه، دوست دارم بکشنش تا ديه هم بگيرم! 

.

.

.قاضی: چرا با سر زدی توی صورت دوستت؟
غضنفر: جناب قاضی! خودش می‌خواست، هر وقت من را می‌دید،
می‌گفت یک سری به ما بزن!

.

.

غضنفر را برای بار پنجم به جرم دزدی می‌برن دادگاه
قاضی میگه: خجالت بکش این دفعه‌ی پنجم که میای دادگاه.
غضنفر میگه: خودت خجالت بکش که هر روز اینجایی!

.

.
.
.